இரண்டாவது முகம் - நீல பத்மநாபன்

வானம் எப்படி அவ்வளவு தூரம் போனது என்று கர்ண பரம்பரை கதை ஒன்றுண்டு. சிறு வயதில் நாம் அனைவருமே கேட்டதுதான். பாட்டி ஒருத்தி கோலம் போட்டு நிமிர்கையில் வானம் அவள் முதுகில் இடித்ததாம். உடனே 'எட்டாத உயரத்துக்குப் போய்த்தொலை' என்று அதைச் சபித்தாள். அப்போது கைக்கு எட்டாமல் போன அது, பிறகு திரும்பவில்லை. அறுபது வயது திருமணமாகாத அர்ச்சகர் ஒருவர், தனது பால்ய சினேகிதி கோமு இறந்த தினத்தன்று, வானத்தைப் பார்த்தவாறு படுத்திருக்கையில் இக்கதையை நினைத்துப்பார்க்கிறார். கோமுதான் உன் மனைவி என்று சொல்லி வளர்க்கப்பட்ட அர்ச்சகர், அவள் வேறு இடத்தில் வாழ்க்கை பட்டும், இவர் வேறு யாரையும் தேடாமல் அம்மனையே துணையாகக் கொண்டு நடத்தும் வாழ்க்கை நம் முன்னே விரிகிறது. ஆனால் எப்படியோ கோவிலுக்கு நாள் தவறாமல் வந்துவிடுகிறது கோமு அவள் கையாலேயே உருவாக்கும் துளசி மாலை. அதே கோமுதான் அன்று இறந்துவிட்டாள். அம்மன் இனியும் ஒரு மாற்றாக இருக்க முடியுமா?

நைவேத்தியம் என்னும் இக்கதைதான் இந்தச் சிறுகதை தொகுப்பில் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. சற்றே நீளமானதும் அதுவே. சிறுகதைகளுக்கான தேவைதான் என்ன?, ஓரிரு வரிகளில் சொல்ல வந்ததை சட்டு புட்டென்று சொல்ல வேண்டியதானே? என்று சமூக வலைத்தளங்களில் எழுப்பப்படும் கேள்விக்கும் இங்கு விடை கிடைக்கிறது. '60 வயதான பேச்சிலர் தனது பால்ய தோழி இறந்தன்னைக்குத் தானும் இறக்கிறார்' என ட்விட்டர் பாணியில் ஒரே வரியில் இக்கதையைச் சொன்னால், இந்தக் கதை அளிக்கும் விஸ்தாரமான சித்திரம் தவறிவிடும்.

Image courtesy: http://www.eramurukan.in

ரொம்பப் பிடித்த இன்னொரு கதை, காத்திருப்பு. 48 வயது திருமணமாகாத வாத்தியார் (இதுதான் கடைசி, இதற்கு மேல் திருமணமாகாத வயதானவர்கள் யாரும் வரமாட்டார்கள்) ஒருவருக்கு, தன்னிடம் கையும் பிட்டுமாகப் பிடிபட்ட மாணவி ஒருத்தி கொடுக்கும் வாக்குறுதி - 'மாட்டிவிடாதீர்கள் ப்ளீஸ், நான் உங்களை இன்றிரவு திருப்திபடுத்துவேன்' (அதற்கு ட்ரைலராக தனது முந்தானையையும் நழுவ விடுகிறாள்)! அன்றிரவு அவரின் தவிப்பு, கொந்தளிப்பு, வெறி, ஆற்றாமை இத்யாதிகள் அத்தனையும் அருகில் இருப்பதைப் போல் உணரமுடிந்தது. அட்டகாசம்!

பார்க்கப்போனால், இத்தொகுப்பில் உள்ள 21 கதைகளின் அடிச்சரடாக காமம், விடுபடுதல், சாமானியனின் சுயவெறுப்பு, அற்பத்தனம் போன்ற சில பொதுவான அம்சங்களைப் பார்க்க முடிகிறது. அதிலும் இந்த விடுபடுதல் தீம் அந்தத் தலைமுறையின் விருப்பமானது போலும் (அசோகமித்திரன் அடிக்கடி நினைவுக்கு வந்தார் - விடுதலை குறுநாவலில் முற்றிலும் துறந்தவரும், மானசரோவர் கோபாலும்). தனது ஆசைகளை ஒளித்து, போராட்டமாகவே போய்க்கொண்டிருக்கும் லௌகீக வாழ்க்கையை உதறிவிட்டு ஆன்மிகத்தில் தஞ்சமடைய விழையும் கதாபாத்திரத்தை 'விடுபடுதல்' கதையில் பார்க்க முடிகிறது. தன் இஷ்டத்திற்கு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் சாமியார் ஆகிவிட்ட அவனது நண்பனுடன் ஆசிரமத்திற்கு போகும்போது கிடைக்கிறது அவனுக்கான ஸ்பார்க்.

இதே மையம் '(அ)லட்சியம்' கதையில் வேறு விதமாகப் பரிமளிக்கிறது. சமூகம் எதிர்பார்க்கும் அலங்கார பாவனைகளை அலட்சியமாக மதிக்கும், அதை மூர்க்கமாகத் தவிர்க்கும் நெல்லையப்பன். அந்த பாவனைகளில், வாழ்வின் போராட்டங்களில் இருந்து தப்ப முடியாமல் சிக்கி கிடக்கும் அவனது நண்பன். அப்படி அலட்சியமாக இருந்தும் நெல்லையப்பனுக்கு அவன் விருப்பத்தை விட நிறைவாகவே நடக்கிறது, கிடைக்கிறது. ஆனால் அப்படி அலட்சியமாக இருப்பதே பெரிய லட்சியம்தான் என்பது இறுதியில் புரிகிறது. கடைசிக்கதையான 'பசி', யார் நினைத்தாலும் அப்படி ஒன்றும் முற்றும் துறந்து விடமுடியாது என்பதை முகத்தில் அறைய அறைய உணர்த்துகிறது.

காமத்தின் பன்முகப்புகளை (multiple facets) பேசும் பிற கதைகளில், காமமின்றி அமையாது உலகு என்பதைச் சற்றே அங்கதத்துடன் உணர்த்தும் 'உயிர்' கதை. பிரசவத்திற்குப் பிறகு அம்மா வீட்டில் இருக்கும் ருக்கு. இரவில் 'படுத்துக்கொண்டிருக்கும்' அண்ணா-அண்ணி, அப்பா-அம்மா தம்பதிகளுக்கு இடையூறு ஏற்படுத்துகிறது அவளின் அழும் குழந்தை. 'ஒரே ஒரு உதவி' கதையில் மனைவி ஒருத்தி கணவரின் சக ஊழியர் ஒருவருடன் இருப்பதும் அதற்கு அந்தக் கணவனின் எதிர்வினையும் கரு (பள்ளிகொண்டபுரம் நாவலிலும் இதே சம்பவம் மையமாக வரும்). நடந்த 'சம்பவம்' பற்றி உரையாடிக்கொண்டிருக்கும் சக ஊழியர்கள், பின்பு அந்தக் கணவனின் வருகை என்று அந்த அறையின் டென்ஷன் அபாரமாகப் பதிவாகியிருந்தது இக்கதையில்.

களவியல் கதையில் ரதீஷ் ஒரே பெண்ணிடம் சிறு வயதில் இருந்தே மறுபடி மறுபடி ஏமாறுகிறான். அவள் தன்னை உபயோகப்படுத்திக்கொள்ள அனுமதிக்கிறான், ஏன்? முத்தாய்ப்பாக 'தேடல்' கதையில் விபச்சாரியிடம் காமத்தை தேடுவதற்கும் வீட்டுக்குள் கணவன் மனைவி சட்டபூர்வமாகத் தேடுவதற்கும் என்ன வித்தியாசம்? அது அற்பம் என்றால் இதுவும் அற்பம் தானா எனும் கேள்வியை எழுப்புகிறது. தலைப்புக்கதையான இரண்டாவது முகம் காமத்தின் மற்றொரு நுட்பமான விஷயம் பற்றிப் பேசுகிறது. மத்திய வயதில் கணவன் மனைவிக்கிடையில் மாறும் கெமிஸ்ட்ரி, அதனால் வரும் விலகல், அப்போது திரண்டு வரும் வெறுப்பு விஷம், ஒருவரை ஒருவர் பழிவாங்கும் தோரணைகள் என்று அருமையான கதை. 

தன கை மீறின விஷயங்களின் முன் சுயகழிவிரக்கத்தில் வாடும் பைல்ஸ் நோயாளி (மூலாதாரம்) மற்றும் சற்றே அநியாயமாக இடம் மாற்றப்படும் அலுவலக ஊழியர் (இட மாற்றம்) கதைகளில் வரும் உணர்ச்சிகளுடன் கிட்டத்தட்ட அனைவருமே ஒன்ற முடியும். இந்த உணர்ச்சிகளை வாழ்வில் ஒரு முறையாவது கடந்திருப்போமே?

கசு அண்டி மற்றும் தரித்திரவாசி கதைகள் எந்தக் காலத்திலும் தீராத விளிம்பு நிலை தொழிலாளர்களின் அவலங்களை எடுத்துரைக்கின்றன. இதில் தரித்திரவாசி monologue வகையில் அந்த வீட்டு வேலை செய்யும் சிறுவனே சொல்வதாக விரிந்திருக்கிறது. புதுமனை புகுவிழா, வட்டு சார், பொருத்தம் போன்ற கதைகள் மனிதனை என்றும் பிரியா அற்பத்தனத்தைப் படம் போல் காட்டுகின்றன.

நீல பத்மநாபன் நாவல்கள், சிறுகதைகள் என்று புகழ்பெற்ற பல படைப்புகளை எழுதிய ஒரு முன்னோடி படைப்பாளி.

அலங்காரங்கள் ஏதுமற்ற இந்தக் கதைகள் 1971-74 காலகட்டத்தில் எழுதப்பட்டவை. அப்போது நீல பத்மநாபன் தனது முப்பதுகளில் இருக்கிறார். இத்தனை வருடங்கள் கழித்து இந்தக் கதைகளைப் படித்தும் நான் எதிர்பார்த்ததைப் போல் அவை எனக்கு பழையதாகத் தோன்றவில்லை. மனிதனின் மாறாத அடிப்படை உணர்ச்சிகள் கால வெளி தாண்டி ஒன்றுதான் எனும்போது, பல கோடி பேர் ஏற்கனவே வாழ்ந்த வாழ்வையே வேறு பல கோடி பேர்கள் திரும்பத்திரும்ப வாழ்கிறோம் எனும்போது பழசெங்கே புதுசெங்கே? இப்போது இணையத்தில் ஒரு வாரத்தில் கிட்டத்தட்ட பத்திருபது சிறுகதைகளைப் படிக்கிறேன். அதிலும் சில கதைகளை (பின் நவீனத்துவம்) படித்து முடித்ததும் நான் ஏமாற்றப்பட்டதைப் போல் உணர்வதுண்டு. அவற்றுக்கு நடுவில் இத்தொகுப்பு ஆசுவாசம் அளித்தது எனக்கே வியப்புதான் (கதைகளின் பழைய வார்த்தைகள், உரையாடல்கள், கதை சொல்லும் முறைகள் போன்றவற்றையும் மீறி)!

நீல பத்மநாபன் பற்றி ஒரு சுவாரசியமான தகவல். அவரது அலுவலகத்தில் வைத்தே ஒருமுறை தாக்கப்பட்டார் (இது உனக்கு சுவாரசியமா?) என்று கேள்விப்பட்டேன். அது அவரின் கதைகளைப் படித்து என்றால், தாக்கியவர்கள் அவற்றை ஒழுங்காகப்படிக்கவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. சரியாக உள்வாங்கியிருந்தால் வணங்கிவிட்டு வந்திருப்பார்கள்.

(மதிப்புரை.காமில் வெளிவந்த புத்தக விமர்சனம்)

முழுதும் படிக்க..

மொழிபெயர்ப்பு சவால்களும் உத்திகளும் - கிழக்கு பதிப்பகத்தின் கருத்தரங்கு

நான் இதுவரை எந்த இலக்கிய கூட்டத்திற்கும், கருத்தரங்கிற்கும் போனதில்லை. கூச்ச சுபாவமானதால் மிகவும் தயக்கத்துடன் தான் இந்த கூட்டத்திற்கு போனேன். அதுவும் தனியாக! கிழக்கு நடத்தும் முதல் மொழிபெயர்ப்புக் கருத்தரங்கும் இதுதான், ஆனால் நேர்த்தியாக நடத்தப்பட்டது. பல்வேறு தலைப்புகளில் நலங்கிள்ளி, அ.குமரேசன், ராமன் ராஜா, ஜி.குப்புசாமி, பத்ரி ஆகியோர் சிறப்பாக பேசினர். ஏராளமான விஷயங்கள் விவாதிக்கப்பட்டாலும், டிப்ஸ் அண்ட் ட்ரிக்ஸ் பாணி ஜிஸ்ட் (இந்த ஒரு வரியிலேயே எவ்வளவு ஆங்கிலம்) இதோ.

அபுனைவு (நலங்கிள்ளி, அ.குமரேசன், ராமன் ராஜா):

ஆங்கிலத்தில் நீள் வாக்கியங்கள் சகஜம். அவசியம் இருந்தாலொழிய அதை அப்படியே வைக்க வேண்டியதில்லை. சிறு வாக்கியங்களாக உடைக்கலாம்.

வார்த்தைக்கு வார்த்தை மாற்ற வேண்டியதில்லை. தேவையில்லாதவற்றை நீக்கி விடலாம்.

Sudha is drinking her coffee

இது 'சுதா அவளுடைய காபியை குடித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்' பதிலாக இப்படியிருக்கலாம் -

'சுதா காபி குடித்துக்கொண்டிருக்கிறாள்'

(பின்ன வேற யாருடையது?)

ஆங்கிலத்தில் Passive voice அடிக்கடி வரும். தமிழில் அது சரிவராது. Active ஆக மாற்றிக்கொள்ளலாம்.

தமிழில் Punctuation-களை அறிந்து உருவான மொழியல்ல. ஆகவே அதை முடிந்தவரை ஒதுக்கிவிடலாம்.

Rama said, "Narendar is dangerous". இதை,

ராமா கூறினார், "நரேந்தர் அபாயகரமானவர்" இதற்கு பதிலாக

"நரேந்தர் அபாயகரமானவர்" என ராமா கூறினார்.

Subject-ஐ முடிந்தவரையில் verb அருகில் வைக்கவும்.

'மொழிபெயர்ப்பு மாதிரியே இருக்கு' என்று படிப்பவரை முகம் சுழிக்க வைக்காமல் எப்படி மாற்றுவது? ஆங்கில கருத்தை உள்வாங்கிக்கொண்டு அதை உங்கள் குழந்தைக்கோ, பாட்டிக்கோ சொல்வது போல் சொல்லிப்பார்த்து பிறகு எழுதலாம். இது அப்படியே வார்த்தைக்கு வார்த்தை மாற்றத்தை தடுக்கும்.

மூலத்திற்கு நேர்மையாக இருப்பது என்றால் என்ன? அதன் கருத்தை மாற்றமில்லாமல் தருவது. அதுதான் முக்கியம். கலை அலங்காரம் போன்றவற்றை அந்த நேர்மைக்கு பாதிப்பில்லாமல் செய்யலாம்.

தவிர்க்க வேண்டியவை: 'மற்றும்' என்பது அடிக்கடி வருகிறது. A வரும்போதெல்லாம் ஒரு/ஓர் தேவையில்லை. His/Her எல்லா இடத்திலேயும் அவளுடைய/அவனுடைய ஆக வேண்டியதில்லை.

கலைச்சொற்கள்/தொழில்நுட்ப வார்த்தைகள்: இது விவாதமாக போனது. எல்லாவற்றையும் மாற்ற வேண்டும், தேவையில்லை ஆங்கில வார்த்தைகளையே பயன்படுத்தலாம், இரண்டையும் கலந்து சாதுர்யமாக உபயோகிக்கலாம் என்று பல வாதங்கள்.. நலங்கிள்ளி சொன்ன விஷயம் உபயோகமானது. "காரணப்பெயர்களை அதன் உண்மையான காரணத்தை உணர்ந்து தமிழிலும் பயன்படுத்தலாம். Graviton எனும் துகளை ஈர்மம் என்று மாற்றினேன். தமிழ் மாணவர்களுக்கு சட்டென்று விளங்கும். ஆனால் இதற்கு உழைக்கவேண்டும். சில வார்த்தைகளுக்கு (உதாரணமாக Quantum, Positron) நிறைய உழைத்தேன்".

வார்த்தைகளுக்கான அரசியலை தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது அவசியம். Moral police என்பதை கலாச்சார காவலர்கள் என்று பயன்படுத்தலாம்தான். ஆனால் படிப்பவர்கள் 'கலாச்சாரத்தை காப்பவர்கள்.. நல்ல விஷயம்' என்று புரிந்து கொள்ளக்கூடும். ஆகவே அதன் அபாயத்தையும் மொழி பெயர்ப்பில் காட்ட வேண்டும் (அ.குமரேசன்: "கலாச்சார போலீஸ் என்றே உபயோகித்தேன்").

Idioms and phrases, அவரவர் கலாச்சாரத்திற்குரிய வார்த்தைகள் போன்றவற்றில் கவனம் தேவை. 'கட்டையில போறவன்' என்பதை He travels on the wood ஆக்க முடியாது அல்லவா? வார்த்தைகளில் சிறிது சந்தேகம் இருந்தாலும் சோம்பேறித்தனம் படாமல் அதைப்பற்றி தேட வேண்டும்.

புனைவு (ஜி.குப்புசாமி):

மேலே பேசிய பெரும்பாலான விஷயங்களை மறந்து விடுங்கள். புனைவை மொழிபெயர்ப்பது முற்றிலும் வேறு மாதிரியான சங்கதி.

"முதலில் ஒரு மிகச்சிறந்த வாசகனாக இருக்க வேண்டும்". இது புனைவை மொழிபெயர்க்க மிக முக்கிய தகுதி. மூல படைப்புக்கு, அந்த கலைக்கு உண்மையாக இருக்க முடியும் என்று மனதார நம்பினால், அதில் கை வை. இல்லை என்றால் மூடி வை.

எழுத்தாளன் எழுதிய ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும், அரை/காற்புள்ளிகளுக்கும், வாக்கிய அமைப்புக்கும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கக்கூடும். அவர் இதையே தமிழில் எழுதியிருந்தால் எப்படி எழுதியிருப்பார் என்று யோசித்து எழுதுவது நல்லது.

உதாரணமாக ருஷ்டியின் இந்த கதையில் "The Emperor Abul-Fath Jalaluddin Muhammad, King of Kings" என ஆரம்பிக்கும் வரி முடிவதற்குள் ஒரு IPL போட்டியை பார்த்துவிட்டு வரலாம். "அதற்கு உண்மையிலேயே அவசியம் இருப்பதாக நான் நினைத்ததால், நானும் அதை உடைக்கவில்லை".

மூலம்: http://www.newyorker.com/fiction/features/2008/02/25/080225fi_fiction_rushdie?currentPage=all

My name is red கதையை மொழிபெயர்த்ததில் சந்தித்த சவால்கள், சிக்கல்கள் என்று மிக சுவாரசியமாக பேசினார் குப்புசாமி. பத்ரி ஒரு மொழிபெயர்ப்பு சாப்ட்வேர் உருவாக்கத்தில் இருப்பதாக தெரிவித்தார். வந்தால் மிகவும் உபயோகமாக இருக்கும். 

நிகழ்ச்சி அனுபவங்கள்:

கலந்து கொள்ளும் முதல் கருத்தரங்கு என்பதால் காலங்காத்தாலேயே கிளம்பி முதல் ஆளாக போய் விட்டேன். கிருஷ்ண பிரபுவும் அப்போதுதான் நுழைந்தார். சொன்ன மாதிரி பத்து மணிக்கு ஆரம்பித்தார்கள். மதிய உணவு, தேநீர், போண்டா, நோட் பேட் என்று கச்சிதமான ஏற்பாடுகள். அங்கு பார்வைக்கு வைத்திருந்த புத்தகங்களை இலவசமாக எடுத்துக்கொண்டார்கள் என்று வீட்டுக்கு வந்துதான் தெரியும். அப்போது எரிய ஆரம்பித்த வயிறு இன்னமும் ஜெலுசில் குடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். (இப்படி அடித்து பிடித்து புத்தகங்கள் வாங்குகிறார்களே என்று அப்போதே மைல்டாக ஒரு டவுட்டுதான்). Aravindh Sachidanandam போன்றவர்களை சந்தித்தேன். யுவா, சிவராமன், ஜவர்லால் ஆகியோரை பார்க்கமுடிந்தது. 

நிகழ்ச்சியில் மேலே சொன்ன கருத்துக்கள் அல்லாமல் அரூபமாக பல விஷயங்களை கிரகித்துக்கொள்ள முடிந்தது. இதற்காகத்தான் நேரில் சென்று இப்படி கூட்டங்களில் கலந்து கொள்கிறார்கள் போலும். 

மொத்தத்தில் மிகவும் நிறைவாக இருந்தது. 

கடைசியில் சிறிய பயிற்சி. சில பத்திகள் நாங்கள் முதலில் மொழிபெயர்த்தோம். பிறகு திரையில் கிழக்கின் மொழிபெயர்ப்பை காட்டி இதை எப்படி செறிவாக்கலாம் என்று பத்ரி கேட்டார்.  அப்போது காதில் விழுந்தவை - "இது என்ன நல்லாவே இல்லையே", "அப்படி வரவே வராது. நான் செஞ்சத கேளுங்க.. என்னுது தான் சரி" ரீதியில்.. ஸ்க்ரீனை கிழித்துவிடுவார்களோ என்று பயமாகிவிட்டது. 

நிகழ்ச்சியில் பெர்சனலாக எனக்கு ஒரு சின்ன பிரச்சினை மட்டும் தெரிந்தது. பங்கேற்பாளர்களில் வல்லுனர்கள் அதிகம். இதனால் கேள்வி பதில், சந்தேகங்கள் போன்றவற்றிற்கு நேரம் போதவில்லை. கலைச்சொற்கள் மொழியாக்கம் போன்ற நல்ல விவாதங்கள் நடந்தாலும், சில பேர் தங்களுக்கு தெரிந்ததையெல்லாம் சொல்லி விட வேண்டும் என்று துடித்தனர். May be that is the whole idea. அவர்களுக்காகத்தான் நிகழ்ச்சி. என்னைப் போன்ற புதியவர்கள்/வெளியாட்கள்தான் எக்ஸ்ட்ரா. இளைஞர்கள்/புதியவர்களுக்காக மட்டும் ஒரு கருத்தரங்கை யோசித்துக்கொண்டிருப்பதாக பத்ரி கூறினார். ஒரு வேளை அதில் நான் எதிர்பார்த்தபடி கற்றுக்கொள்ள வந்தவர்கள் நிறையவும், வல்லுனர்கள் குறைவாகவும் இருக்கக்கூடும்.

முழுதும் படிக்க..